آنچه در این مقاله می خوانید:
قانون کاهش ساعات کار بانوان شاغل دارای شرایط خاص | راهنمای جامع حقوقی و کاری
قانون کاهش ساعات کار بانوان شاغل دارای شرایط خاص یکی از قوانین حمایتی در نظام کار ایران است که به تسهیل شرایط کاری برای زنان شاغل با شرایط ویژه میپردازد. این قانون با هدف حفظ سلامت جسمی و روانی بانوان، افزایش بهرهوری و حمایت از خانوادهها تدوین شده است.
تعریف بانوان دارای شرایط خاص
بانوان دارای شرایط خاص شامل:
زنان باردار یا شیرده
زنان دارای فرزند خردسال یا کودک تحت تکفل
زنان با شرایط پزشکی خاص که نیاز به کاهش فشار کاری دارند
اهداف قانون
این قانون با اهداف زیر تدوین شده است:
حفاظت از سلامت جسمی و روانی بانوان شاغل
افزایش تعادل میان کار و زندگی خانوادگی
ایجاد انگیزه و بهرهوری بیشتر در محیط کار
حمایت از خانوادهها و نقش مادران در تربیت فرزندان
نحوه کاهش ساعات کار
طبق این قانون، بانوان شاغل دارای شرایط خاص میتوانند:
کاهش ساعات کاری روزانه یا هفتگی بر اساس توافق با کارفرما
انعطافپذیری در شیفتهای کاری و امکان دورکاری در صورت امکان
استفاده از مرخصیهای ویژه مرتبط با شرایط خاص
وظایف کارفرما
کارفرمایان موظفند:
رعایت ساعات کاری کاهش یافته بانوان
فراهم کردن محیط کار مناسب و ایمن
عدم تبعیض یا اعمال فشار بر بانوان دارای شرایط خاص
همکاری با مراجع قانونی برای اجرای قانون
اهمیت اجرای قانون
اجرای صحیح قانون کاهش ساعات کار بانوان شاغل دارای شرایط خاص موجب:
ارتقاء سلامت جسمی و روانی بانوان
افزایش رضایت شغلی و بهرهوری کارکنان
کاهش ترک کار و حفظ نیروی انسانی متخصص
حمایت از خانواده و کودکان
نتیجهگیری
قانون کاهش ساعات کار بانوان شاغل دارای شرایط خاص ابزاری کلیدی برای حمایت از زنان شاغل و خانوادهها است. رعایت دقیق این قانون، محیط کار سالمتر، بهرهوری بالاتر و عدالت اجتماعی را تضمین میکند.
قانون کاهش ساعات کار بانوان شاغل دارای شرایط خاص
مصوب 02-06-1395
ماده واحده- ساعات کار هفتگی بانوان شاغل اعم از رسمی، پیمانی و قراردادی که موظف به چهل و چهار ساعت کار در هفته هستند اما دارای معلولیت شدید یا فرزند زیر شش سال تمام یا همسر یا فرزند معلول شدید یا مبتلا به بیماری صعبالعلاج میباشند و یا زنان سرپرست خانوار شاغل در دستگاههای اجرایی موضوع ماده (222) قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران مصوب 1389/10/15 و بخش غیردولتی اعم از مشمولان قانون کار و قانون تامین اجتماعی بنا به درخواست متقاضی از دستگاه اجرایی مستخدم و تایید سازمان بهزیستی کشور یا وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی یا دادگستری، سی و شش ساعت در هفته با دریافت حقوق و مزایای چهل و چهار ساعت تعیین میشود.
تبصره 1- تایید میزان و شدت معلولیت توسط سازمان بهزیستی، بیماران صعبالعلاج توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، فرزندان زیر شش سال با ارائه شناسنامه معتبر و زنان سرپرست خانوار با ارائه اسناد مثبته یا گواهی دادگاه معتبر خواهد بود.
تبصره 2- زمان شروع و خاتمه کار در اجرای این قانون با توافق مشمولان و مسئولان مربوط آنان تعیین میگردد.
تبصره 3- کارفرمایان بخش غیردولتی از اعمال تخفیف پلکانی و یا تامین بخشی از حق بیمه سهم کارفرما برخوردار میشوند.
تبصره 4- بانوانی که براساس سایر مقررات از امتیاز کاهش ساعت کار بهرهمند هستند تا زمانی که از مقررات مزبور استفاده میکنند و یا دستگاههای تابع مقررات اداری و استخدامی خاص که امتیازات مشابه این قانون را دارند، از شمول این قانون مستثنی میباشند.
تبصره 5- در صورتی که مشمولان این قانون، همزمان شرایط استفاده از امتیاز آن و مرخصی ساعتی شیردهی را داشته باشند و یا همزمان دارای شرایط مختلف مصرح در این قانون باشند، حق انتخاب یکی از امتیازات پیشبینی شده را دارند.
تبصره 6- به منظور تامین امنیت شغلی مشمولان این قانون در دوران استفاده از مزایای آن، دستگاههای اجرایی و کارفرمایان بخش غیردولتی مشمول این قانون نمیتوانند به صرف استفاده بانوان از مزایای کاهش ساعات کار، آنان را اخراج کنند یا محل خدمت جغرافیایی آنها را تغییر دهند. هرگونه اخراج، جابهجایی و استخدام جایگزین آنان ممنوع است.
تبصره 7- اعمال احکام این قانون، برای آن دسته از کارکنانی که پیش از تصویب این قانون در بخش غیردولتی به کار گرفته شدهاند منوط به تامین نظر کارفرما توسط دولت است.
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده و هفت تبصره در جلسه علنی روز سهشنبه مورخ دوم شهریور ماه یکهزار و سیصد و نود و پنج مجلس شورای اسلامی تصویب شد و در تاریخ 1395/06/17 به تایید شورای نگهبان رسید.
