آنچه در این مقاله می خوانید:
«آییننامه اجرایی قانون روابط موجر و مستأجر مصوب ۱۳۷۶» یکی از مهمترین آییننامههای حقوقی در حوزه قراردادهای اجاره است که به موجب ماده ۱۱ قانون روابط موجر و مستأجر ۱۳۷۶ توسط وزارت دادگستری و قوه قضاییه تدوین شد.
این آییننامه نحوه تنظیم قرارداد اجاره رسمی یا عادی، تخلیه عین مستأجره و اجرای احکام مرتبط را مشخص میکند.
✦ اهداف آییننامه
ایجاد وحدت رویه در تنظیم قراردادهای اجاره.
تعیین شرایط و تشریفات قانونی تخلیه بدون نیاز به دادرسی طولانی.
حفظ حقوق موجر و مستأجر به صورت متوازن.
تسریع در اجرای احکام تخلیه و اجاره.
✦ محتوای اصلی آییننامه (خلاصه مواد)
🔹 ماده ۱ – شمول
قراردادهای اجارهای که مطابق قانون روابط موجر و مستأجر ۱۳۷۶ تنظیم شوند مشمول این آییننامه هستند.
🔹 ماده ۲ – شرایط قرارداد اجاره
برای اینکه قرارداد مشمول قانون و آییننامه باشد:
باید به صورت کتبی تنظیم شود.
دارای کد رهگیری یا ثبت در دفاتر اسناد رسمی باشد.
مشخصات کامل موجر، مستأجر و مورد اجاره درج گردد.
🔹 ماده ۳ – نحوه درخواست تخلیه
پس از انقضای مدت اجاره، موجر میتواند با مراجعه به دفترخانه تنظیمکننده قرارداد یا شورای حل اختلاف/دادگاه صالح درخواست صدور دستور تخلیه کند.
🔹 ماده ۴ – صدور دستور تخلیه
مرجع قضایی یا دفترخانه موظف است ظرف یک هفته دستور تخلیه صادر کند.
این دستور توسط اجرای احکام دادگستری یا ضابطان نیروی انتظامی اجرا میشود.
🔹 ماده ۵ – تحویل عین مستأجره
در زمان اجرای حکم تخلیه، نماینده مرجع قضایی یا دفترخانه باید صورتجلسهای از وضعیت ملک تهیه کند.
🔹 ماده ۶ – حقوق مستأجر
مستأجر مکلف به تخلیه در مهلت مقرر است.
در صورت داشتن حق سرقفلی یا ودیعه، باید توسط موجر یا مرجع اجرا تسویه شود.
🔹 ماده ۷ – ضمانت اجرا
در صورت استنکاف از اجرای دستور تخلیه، نیروی انتظامی مکلف به همکاری فوری است.
✦ اهمیت و آثار آییننامه
سرعت در تخلیه ملک اجارهای پس از پایان قرارداد.
جلوگیری از اطاله دادرسی در دعاوی بین موجر و مستأجر.
حمایت همزمان از حقوق مالک (موجر) و مستأجر.
شفافیت در تنظیم قراردادهای اجاره رسمی و عادی.
